Hoe ik er nou precies toe gekomen ben om de Dijkenloop nabij de Maas en Waal te lopen weet ik niet meer zeker. Ik denk dat ik het gelezen had in een folder uit de runningshop. Een week van tevoren kon ik me nog voorinschrijven via internet. Ik heb wel een uur achter m’n PC zitten wikken en wegen: loop ik de 10 km. “met twee vingers in m’n neus”, of ga ik voor mijn allerallereerste halve marathon, waarvan ik me de werkelijke lengte nog niet goed besefte. Uiteindelijk koos ik voor dé uitdaging: de halve marathon. Zondag “the third of September” vertrok ik per motor naar Beneden Leeuwen. Per motor – omdat ik parkeerproblemen verwachtte. Maar niets bleek minder waar. Ook voor auto’s was er eenvoudig te parkeren.
Maar met de motor stond ik wel precies voor de deur. In sporthal de Rosmolen was er een ruime ontvangst. In de kleedkamer trof ik de allerlaatste marathonlopers, en het beeld wat ik daarbij heb (lang, taai, met een broekje van niks) bleek te kloppen. Deelnemers voor de halve druppelden langzaam binnen.

Ik ben nog maar een paar boterhammen en wat koffie gaan drinken enraakte in gesprek met een Surinaamse man en vrouw die broer en zus bleken te zijn. Van hen kreeg ik de tip om ook eens te kijken naar de Berg tot Bergloop (Wageningen). Ze vertelden me dat deze ’savonds laat word gelopen. Bij Ouwehand dierenpark de Wageningse berg op met honderden waxinelichtjes langs het pad. “Met je hoofd in de hemel, maar met je lijf/ voeten in de hel”. Voor deze loop heb ik me ondertussen ook ingeschreven. Bij uitreiking van het startmateriaal bleek ik een heel mooi startnummer te hebben: 1020. Per bus vertrokken we naar de startplaats Dreumel. In de bus raakte ik in gesprek met een aardige man die al wat meer halve marathonervaring had en ging voor een goede prestatie. Ruim voor de start liepen alle lopers alweer in een sporthal wat doelloos door elkaar. Meest favoriete tijdverdrijf was om door het raampje te kijken wie er nog meer allemaal nog met de bus werden afgeleverd.

De start was dit jaar in een zijstraat vanaf de sporthal. De omroeper probeerde dit kenbaar te maken aan de vele deelnemers die nog bij de sporthal stonden. Toen het eenmaal zover was begon het aftellen met een tune vanaf CD. Tot uiteindelijk: .., vier, drie, twee .. . stop – STOP. De startprocedure werd stilgelegd, omdat de wedstrijdleiding per telefoon had doorgekregen dat er vanuit Beneden Leeuwen nog een bus onderweg was. Wat een sof. De bus kwam er inderdaad, maar wel een lege ?! Zodat met een paar minuten vertraging kon worden overgegaan tot de werkelijke start. Gaaf! Met z’n allen liepen we door Dreumel, maar Dreumel bleek groot. Het duurde een minuut of 10 voor we de dijk op konden. Wat een verademing. Heerlijk, lekker in m’n eigen tempo lopen. Naast de dijk lopen (wat ik het liefst doe) was er helaas niet bij. Hier en daar werden we door de toeschouwers flink aangemoedigd. Onderweg kreeg een medeloper zelfs een biertje van een aantal jongeren die met veel muziek langs de kant stonden. Hilarisch te zien dat ze (ook hardlopend) achterna kwamen om het flesje terug te halen.

Na 5 km. trof ik niet de eerste voorspelde “verfrissingspost”. Enigszins een tegenvaller – ook al was ik vantevoren niet van plan hier gebruik van te maken. Zo rond de 10 km. stond er wel een verfrissingspost met zowel AA-drink, gewoon water alsook stukjes banaan. Lekker, maar ik ben niet gewend onderweg te drinken – laat staan te eten. Het weer was dit jaar niet geweldig. Hoewel het verfrissend buitje aan het eind van het traject geen kwaad kon. En toevallig of niet, we hadden het grootste gedeelte de nogal forse wind in de rug.
Na 14-15 km. kwamen de 10 km. lopers over hetzelfde traject. In plaats van af tellen vanaf de 21 km (16 –17 - ..) vond ik de bordjes van de 10 km. route veel handiger 6, 7 .. dan moet ik er nog 3 enzovoorts. Totdat ik erachter kwam dat de 10 km. route de dijk af -rechtsaf ging, en ik nog rechtdoor moest. Dat was een mentale tegenvaller. Sowieso begon het vanaf een km. of 17 er niet beter op te worden. Ik kreeg flink last van mijn rechter knie. Uiteindelijk besloot ik maar een stukje gewoon te lopen. Maar een “kom op joh – als je stopt met lopen wordt het niks meer” van een medeloper bracht mij snel weer op de been.

Zo ging het verder - Beneden Leeuwen vér voorbij. Toen ook wij uiteindelijk de dijk af mochten ging ik met mijn pijnlijke knie als over eieren lopend naar beneden. Met een lange bocht gingen we van Boven Leeuwen retour Beneden Leeuwen. Eenmaal daar aangekomen was het “gedachten op 0” en gaan. Toen ik eenmaal de ereboog (nog niet de finish) was gepasseerd voelde ik tranen van trots/ vermoeidheid opkomen. Ik wist ze te onderdrukken voor een fotograaf. Na de finish werden we opgevangen tussen hekken met allerlei zaken zoals de medaille, een plastic zak met folders, vers fruit (lekker!), sportwater en dergelijke. Maar hoe ik terug bij de sporthal moest komen was onduidelijk. Om uit de hekken te komen moest ik omlopen en het verder uitzoeken. In de sporthal heerste een gelaten rust.

De douches (vier op een rij) gaven het geluid als er gefrituurd werd! Alvorens de reis naar huis te aanvaarden heb ik me nog verfrist met een soepje, een broodje en een glas melk.
Eenmaal thuis bleek mijn vriendin niet thuis. Geen briefje – geen bericht. Een anderhalf uur later kwam ze thuis. Ze was (alsnog) naar de finish in Beneden Leeuwen gegaan en had de laatste drie lopers en de bezemwagen zien binnenkomen. Omdat ik vooraf had ingeschat dat ik er veel langer over zou doen, had ik ook aangegeven veel later te finishen. Zonet ben ik op de site wezen kijken naar de uitslagen. Ik ben gefinished als 231’ste (van de 370) in een tijd van 2 uur 5 min.. Zowaar niet gek voor een allereerste keer. En een heel mooie uitdaging om ‘m de eerstvolgende keer binnen de 2 uur te lopen.

Jacob van der Wal